Aanbevelingen zijn opinies en/of voorkeuren, uitgedrukt door de instellingen van de Europese Commissie over gewenste acties, maar die niet bindend zijn voor de lidstaten.

Het "acquis communautaire" gaat over de rechten en plichten die alle lidstaten uit hoofde van de Europese Unie bindt. Tot het acquis communautaire, dat voortdurend in ontwikkeling is, behoren: de strekking, de beginselen en de politieke doelstellingen van de Verdragen, de wetgeving en de rechtspraak van het Hof van Justitie, de verklaringen en resoluties die in het kader van de Unie zijn aangenomen en de internationale overeenkomsten die de Europese Gemeenschap heeft gesloten. Kandidaat-lidstaten moeten het acquis communautaire aanvaarden vooraleer zij toetreden tot de Unie. Afwijkingen op het acquis zijn uitzonderlijk en hebben een beperkte draagwijdte. De nieuwe lidstaten moeten het acquis omzetten in hun nationale wetgeving en dienen het acquis vanaf de daadwerkelijke toetreding toe te passen.

Aframax schepen zijn schepen met een draagvermogen van 80.000 à 105.000 DWT. De benaming is afkomstig van de American Freight Rate Association.

Volgens de York-Antwerp rules 1950 luidt de officiële definitie van averij grosse: “Er is averij-grosse-handeling wanneer – en alleen wanneer – er opzettelijk en redelijkerwijze enige buitengewone opoffering of uitgave wordt gedaan ter gemene beveiliging, met het doel de zaken betrokken bij een gemeenschappelijke onderneming ter zee voor gevaar te bewaren”. Bij AG staat het gemeenschappelijke belang nl. het behoud van schip en lading op de voorgrond. De opofferingen waartoe door de gezagvoerder wordt besloten, geschieden in gemeenschappelijk belang zodat het voor de hand ligt dat elke belanghebbende een evenredig deel van de schade draagt, die anders voor rekening van één van de belanghebbenden zouden komen.

Bill of Lading of cognossement is het ontvangstbewijst dat de kapitein van een schip afgeeft aan de verlader als bewijs dat de goederen aan boord van zijn schip werden geladen. Het cognossement is tevens een bewijs van een vervoerovereenkomst en geeft de houder het recht om de goederen in de loshaven in ontvangst te nemen; het is m.a.w. een titel die recht geeft op de goederen en kan als dusdanig in principe worden verhandeld tijdens de reis.

Barge Aboard Catamaran. Het BACAT schip vertoont veel gelijkenissen met het LASH schip. Ook het BACAT schip vervoert gestandaardiseerde duwbakken. Het grote verschil ligt echter in de manier waarop de duwbakken worden geladen en gelost. Daar waar bij het LASH schip de duwbakken met een kraan worden geladen of gelost, worden ze bij een BACAT schip al drijvende van en aan boord gebracht.

Linkse kant van het schip, gezien in de richting van het vooruit varend schip. Het tegengestelde van bakboord is stuurboord.

(definitie volgens het Havendecreet) Zeesluizen, havendammen, staketsels, taluds en kaaimuren langs de maritieme toegangswegen niet bestemd voor de overslag van goederen of het vervoer van personen, leidingstroken van gewestelijk belang, zaten van spoorwegen van gewestelijk belang, groenschermen, bufferzones aan de rand van het havengebied, telkens met hun aanhorigheden en de ontsluitingswegen van en naar het havengebied, met uitzondering van de haveninterne basisinfrastructuur.

Bevoorradingschepen worden gebruikt voor de aan- en afvoer van brandstof, boormodder, zoet water, booruitrusting en pijpen van en naar boorplatformen of andere vaartuigen (bijvoorbeeld naar varende pijpleggers). Behalve voor de bevoorrading zijn de bevoorradingschepen ook uitgerust voor het bestrijden van branden op zee en voor het slepen van booreilanden en –platformen. Bovendien zijn de schepen meestal ook gebouwd voor het plaatsen en weghalen van ankers rond boorinstallaties. Bevoorradingsschepen worden gekenmerkt door een hoge opbouw en een hoge brug, helemaal vooraan het schip. Bevoorradingsschepen hebben een lang, plat achterschip en zijn niet uitgerust met kranen.

De voorwaarden voor het vervoer van goederen over zee worden vastgelegd in de vervoersovereenkomst, cognossement genoemd. Het is de vervoerder die het cognossement uitgeeft. Het soort bevrachtingsovereenkomst of charter party bepaalt wie vervoerder is: bij reisbevrachting is dit de vervrachter, bij tijdsbevrachting en bij naakt casco bevrachting is dit de bevrachter. Het cognossement heeft drie belangrijke functies: het is een ontvangstbewijs, het is het bewijs van een vervoerovereenkomst en het is een eigendomstitel. Het cognossement is in de eerste plaats een ontvangstbewijs. Door uitgifte van het cognossement verklaart de kapitein (als vertegenwoordiger van de vervoerder) dat hij de in het cognossement vermelde goederen heeft ontvangen aan boord van zijn schip. De in het cognossement vermelde omschrijving van de goederen (aard en aantal) moet overeenstemmen met de werkelijkheid. Wanneer de aard en/of het aantal niet overeenstemmen, zal de kapitein dit vermelden op het cognossement. In dat geval zal men spreken van een “foul bill of lading”. Een cognossement zonder bemerkingen (waarvan dus de omschreven aard en hoeveelheid van de goederen overeen stemmen met de werkelijkheid) noemt men een “clean bill of lading”. Wanneer de transactie tussen koper en verkoper geregeld wordt door een documentair krediet, is het bekomen van een “clean bill of lading” van essentieel belang. Bij documentair krediet zal de bank immers slechts betalen indien de gegevens van het cognossement (onder andere de aard en de hoeveelheid van de goederen) volledig overeen stemmen met die in de L/C (Letter of Credit). Het cognossement is een bewijs van een vervoerovereenkomst: door uitgifte van een cognossement verklaart de kapitein van het schip zich tegenover de houder van het cognossement akkoord om de vermelde goederen te vervoeren van de laadhaven naar de loshaven en dit binnen een redelijke termijn. De vervoerder is dus verplicht de goederen af te leveren aan de houder van het originele cognossement in de haven van bestemming. Ten slotte is het cognossement een eigendomstitel: het originele cognossement wordt beschouwd als een titel van eigendom van de erin vermelde goederen. Met andere woorden: de houder van het originele cognossement is eigenaar van de goederen. Enkel hij kan ter bestemming van de kapitein de aflevering van de goederen eisen. Aangezien het originele cognossement een eigendomstitel is, wordt het door de banken gebruikt als basis voor het documentaire krediet. De banken eisen het originele cognossement als borg voor de betaling van het krediet. Indien er bemerkingen vermeld staan op het cognossement is het geen “clean” cognossement meer en zullen de banken dit document niet aanvaarden en het krediet niet toestaan.Essentiële vermeldingen op het cognossement: • De verscheper (= de aflader van de goederen); • De “notify party” (= aangestelde van de ontvanger om de goederen in ontvangst te nemen in de loshaven); • De bestemmeling (= de ontvanger van de goederen ter bestemming); • De naam van het schip; • De laadhaven; • De loshaven; • De merken en de nummers van de goederen en/of de containers; • Het aantal en de soort verpakkingen en een omschrijving van de goederen; • Het brutogewicht van de goederen; • De maten en/of het volume van de goederen; • De plaats waar de vracht betaalbaar is; • Het aantal uitgegeven originele cognossementen (in letters en in cijfers); • De plaats en de datum van uitgifte (= de laadhaven en de dag van het laden van de goederen aan boord van het schip); • De naam en de handtekening van de kapitein (met eventueel de scheepsstempel).

De Baltic Exchange is gegroeid uit de Royal Exchange of de scheepvaartbeurs van Londen. De Baltic Exchange is een onafhankelijke instelling die onder meer de gegevens verschaft over de international scheepvaartmarkt. Elke werkdag publiceert de Baltic Exchange indices over verschillende sectoren van de scheepvaart. Eén van die indices, de BITR (Baltic Index Tanker Routes), is de index van de geldende vrachtprijs voor de belangrijkste handelsroutes voor ruwe of geraffineerde petroleumproducten. De index wordt bepaald door een internationaal erkend panel dat bestaat uit vooraanstaande brokers. Deze index wordt hoofdzakelijk als referentie gebruikt voor de afsluiting van de posities op de derivaten- of futuresmarkt. Het deel dat betrekking heeft op de handel in ruwe producten wordt aangeduid met de initialen TD (Trading Dirty), in tegenstelling tot TC (Trading Clean), dat het transport van geraffineerde producten omvat. De belangrijkste routes van de TD-index zijn de volgende: • TD 1: Arabisch-Perzische Golf / Golf van Mexico (Verenigde Staten van Amerika) • TD 3: Arabisch-Perzische Golf / Japan • TD 4: West-Afrika / Golf van Mexico (Verenigde Staten van Amerika) • TD 15: West-Afrika / China

De blokcoëfficiënt van het schip is de verhouding van het volume van de romp onder de waterlijn op zomervrijboordmerk en het volume van een balk met als afmetingen de lengte tussen de loodlijnen, de breedte en de diepgang op zomervrijboordmerk. Deze verhouding ligt tussen nul en één. De blokcoëfficiënt drukt de rankheid uit van het schip. Hoe kleiner de blokcoëfficiënt, hoe ranker het schip en hoe sneller het zal kunnen varen. Oorlogsschepen hebben een zeer kleine blokcoëfficiënt. De kleinere blokcoëfficiënt gaat ten koste van het draagvermogen: De optimale vorm van de romp zal moeten rekening houden met de eisen die aan het schip zullen gesteld worden: snelle schepen (zoals koelschepen en containerschepen) zijn rank en hebben dus een kleine blokcoëfficiënt en ook een kleiner draagvermogen, tragere schepen (zoals supertankers) hebben een grote blokcoëfficiënt en een groter draagvermogen.

Een borgbrief is een document waarbij de verscheper de rederij vrijwaart van de gevolgen van vorderingen die mogelijks voortvloeien uit de afgifte van een schoon cognossement (clean B/L) wanneer de goederen niet conform de omschrijving in het cognossement werden geladen. Er bestaan twee soorten borgbrieven in België: borgbrieven voor kwantitatieve clausules en borgbrieven voor niet-kwantitatieve clausules. Wanneer het cognossement de basis is van een documentair krediet, eist de bank een schoon cognossement. Dit is een cognossement zonder reserves door de kapitein. Indien de goederen om één of andere reden niet conform geladen werden, zal de kapitein reserves willen aanbrengen op het cognossement. Indien hij dit doet is er geen schoon cognossement meer en zal de bank geen documentair krediet geven. Om hieraan te verhelpen is het een gebruik om in dit geval de reserves niet op het cognossement, maar wel op de mate's receipt te vermelden en om een borgbrief op te stellen, waarin de verscheper de kapitein (de rederij) vrijwaart van de mogelijke gevolgen daarvan.

De breedte volgens de mal is de afstand gemeten tussen twee verticale raaklijnen aan de omtrek van de buitenzijde van het grootspant van het schip. Het grootspant is het grootste spant van het schip, ter hoogte van het midden van de lengte tussen de loodlijnen.

Volgens de wet van Archimedes ondergaat een in een vloeistof gedompeld voorwerp een opwaartse druk gelijk aan het gewicht van de verplaatste vloeistof. Toegepast op een vlottend voorwerp betekent dit dat het gewicht van dat voorwerp gelijk is aan het gewicht van de verplaatste vloeistof. Het deplacement van een schip is het gewicht van het verplaatste water of het gewicht van het schip zelf. Dit deplacement wordt uitgedrukt in metrische ton of in Engelse ‘long ton’ (1 Lt = 1.01605 t = 2240 lbs = 1.12 St of Amerikaanse short ton). Het deplacement (t) = de waterverplaatsing (m³) x soortelijk gewicht van zeewater of 1.025 t/m³.

Bunkers zijn de brandstoffen die het schip voor de voortstuwing en de energievoorziening aan boord nodig heeft. Een bunkerhaven is een haven waar schepen uitsluitend aanmeren om die brandstoffen aan boord te nemen.

Wanneer de brandstofprijzen onderhevig zijn aan grote prijsschommelingen, wordt door de rederij soms een bunkertoeslag aangerekend om de risico’s van prijsschommelingen te compenseren.

In de scheepvaart betekent cabotage het vervoer van goederen en passagiers langsheen de kust tussen twee havens van hetzelfde land. In sommige landen wordt cabotage voorbehouden voor de nationale vloot (VS). In het wegvervoer wordt met cabotage het vervoer bedoeld van goederen binnen de landsgrenzen van een ander land dan dat van de vervoerder.

Een schip van het capesize-type heeft zodanige afmetingen dat het net niet door het Suez Kanaal kan varen en dus via de Kaap de Goede Hoop moet varen. Met andere woorden betekent dit dat de diepgang groter is dan 19 meter.

Houten latten die in het ruim, op de spanten van het schip, zijn bevestigd om te vermijden dat lading in het ruim in contact komt met de stalen wanden van het schip. De stalen wand van een schip is dikwijls vochtig door condensatie en de lading kan bijgevolg ook nat worden en beschadigd worden bij direct contact tussen de lading en de stalen wand van het ruim. In dat geval spreekt men van zweetschade aan de lading.

Alle schepen worden gebouwd naar de regels van een classificatiemaatschappij. De Classificatiemaatschappij keurt de plannen van het schip goed en houdt toezicht op de eigenlijke bouw van het schip. Daarbij wordt ook toezicht gehouden op de kwaliteit van de gebruikte materialen en op de vakbekwaamheid van de scheepsbouwers. Na voltooiing levert de classificatiemaatschappij een certificaat af, het certificaat van Klasse, voor Schip en Machinerieën. Dit klassecertificaat is de basis om het schip te verzekeren. De classificatiemaatschappijen zien ook toe op de technische staat van het schip, op de leefomstandigheden aan boord en op de veiligheid. Daarvoor geven zij, soms ook in naam van de vlaggestaat van het schip, bepaalde certificaten af.

De Structuurfondsen en het Cohesiefonds zijn de financiële instrumenten van de Europese Unie (EU) voor het regionaal beleid. Met dit beleid streeft de Unie ernaar het verschil in ontwikkeling tussen de regio's en de lidstaten te verkleinen. De fondsen zijn een belangrijk instrument ter bevordering van de economische, sociale en territoriale samenhang. Voor het regionaal beleid is voor de periode 2007-2013 een bedrag van bijna 348 miljard euro uitgetrokken: 278 miljard voor de Structuurfondsen en 70 miljard voor het Cohesiefonds. Dat is ongeveer 35% van de communautaire begroting en de op een na grootste begrotingspost. Er zijn twee Structuurfondsen: • Het Europees Fonds voor regionale ontwikkeling (EFRO) is thans het belangrijkste Structuurfonds. Via dit fonds, dat in hoofdzaak op bedrijven gericht is, worden sinds 1975 infrastructuurwerken en productie-investeringen waarmee werkgelegenheid wordt geschapen, mede gefinancierd. • Het Europees Sociaal Fonds (ESF), dat in 1958 werd opgericht, ondersteunt de beroepsintegratie van werklozen en kansarme bevolkingsgroepen door de financiering van opleidingsacties. Om de economische, sociale en territoriale convergentie te versnellen, heeft de Europese Unie in 1994 een Cohesiefonds ingesteld. Dit is bestemd voor landen waarvan het bruto binnenlands product (BBP) per inwoner minder dan 90% van het gemiddelde voor de Gemeenschap bedraagt. Het Cohesiefonds heeft tot doel infrastructuurprojecten op het gebied van milieu en vervoer te financieren. Aan de steun van het fonds zijn echter een aantal voorwaarden verbonden. Wanneer het begrotingstekort van een begunstigde lidstaat groter is dan 3 % van het BBP van dat land (convergentieregels van de Economische en Monetaire Unie) worden geen nieuwe projecten goedgekeurd zolang het begrotingstekort niet onder controle is gebracht. Deze fondsen zijn bestemd voor de financiering van het regionaal beleid tussen 2007 en 2013 in het kader van drie nieuwe doelstellingen: • De doelstelling "Convergentie", die beoogt de convergentie van achtergebleven lidstaten en regio's in de EU te bespoedigen door een verbetering van de voorwaarden voor groei en werkgelegenheid. Deze doelstelling wordt gefinancierd door het EFRO, het ESF en het Cohesiefonds. Aan deze doelstelling wordt 81,5% van de toegekende middelen besteed. De maximumbijdrage aan medegefinancierde openbare uitgaven bedraagt 75% voor het EFRO en het ESF en 85% voor het Cohesiefonds. • De doelstelling "Regionaal concurrentievermogen en werkgelegenheid" moet het mogelijk maken op economische en sociale veranderingen te anticiperen en innovatie, ondernemerschap, milieubescherming en de ontwikkeling van inclusieve arbeidsmarkten te bevorderen in regio's die niet onder de doelstelling "Convergentie" vallen. Aan deze doelstelling, die wordt gefinancierd door het EFRO en het ESF, wordt 16% van de toegekende middelen besteed. Maatregelen die onder deze doelstelling vallen, kunnen tot maximaal 50% van de openbare uitgaven worden mede gefinancierd. • Met de doelstelling "Europese territoriale samenwerking" wordt beoogd de grensoverschrijdende, transnationale en interregionale samenwerking te intensiveren bij de stads-, plattelands- en kustontwikkeling, de ontwikkeling van economische relaties en de vorming van netwerken voor kleine en middelgrote bedrijven (het MKB). Aan deze doelstelling, die wordt gefinancierd door het EFRO, wordt 2,5% van de toegekende middelen besteed. Maatregelen die onder deze doelstelling vallen, kunnen tot maximaal 75% van de openbare uitgaven worden mede gefinancierd. De steun van de Structuurfondsen en van het Cohesiefonds wordt altijd toegekend als medefinanciering. De percentages kunnen worden verminderd op basis van het principe “de vervuiler betaalt” of wanneer een project inkomsten genereert. Het spreekt voor zich dat de Europese regelgeving inzake concurrentie, milieu en de gunning van overheidsopdrachten moet worden nageleefd.

Het Comité van de Regio’s werd bij het Verdrag van Maastricht in 1992 opgericht en bestaat uit 317 vertegenwoordigers van de lokale en regionale lichamen. De vertegenwoordigers worden op voorstel van de lidstaten voor een periode van vier jaar met eenparigheid van stemmen door de Raad benoemd. Het Comité wordt door de Raad, het Parlement en de Commissie geraadpleegd op gebieden waarmee regionale en lokale belangen zijn gemoeid, zoals onderwijs, jeugdzaken, cultuur, volksgezondheid, economische en sociale samenhang. Het Comité kan ook op eigen initiatief adviezen uitbrengen. Sedert de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam in mei 1999 moet het Comité van de Regio’s op een groter aantal terreinen verplicht worden geraadpleegd: milieu, sociaal fonds, beroepsopleiding, grensoverschrijdende samenwerking en vervoer.

Volgens het EG-Verdrag (artikel 202) is het de taak van de Commissie om de EU-wetgeving uit te voeren. In de praktijk betekent dit dat de Raad in elk wetgevingsbesluit moet aangegeven welke uitvoeringsbevoegdheden hij aan de Commissie toekent. Het Verdrag bepaalt dat de Commissie daarbij wordt bijgestaan door een comité. Dit gebeurt volgens de zogenaamde comitéprocedure. De comités fungeren als discussieforums. Zij bestaan uit vertegenwoordigers van de lidstaten en worden voorgezeten door de Commissie. Dankzij deze comités kan de Commissie met de nationale overheidsdiensten overleggen, voordat zij uitvoeringsmaatregelen vaststelt. Hiermee wordt beoogd deze maatregelen zo goed mogelijk op de realiteit in elk betrokken land af te stemmen. De betrekkingen tussen de Commissie en deze comités worden geregeld in een besluit van de Raad uit 1999, het zogenaamde comitologiebesluit. Dit besluit garandeert het Europees Parlement het recht van controle op de toepassing van de wetgeving die volgens de medebeslissing procedure tot stand is gekomen. Het Parlement kan te kennen geven dat het niet instemt met voorstellen van de Commissie, of eventueel van de Raad, als het van oordeel is dat deze voorstellen de in die wetgeving bepaalde uitvoeringsbevoegdheden te buiten gaan. De comités kunnen worden ingedeeld volgens hun functie: • Raadgevende comités: zij brengen advies uit aan de Commissie, die er zo veel mogelijk rekening mee moet houden. • Comités van beheer: wanneer de door de Commissie vastgestelde maatregelen uiteindelijk niet in overeenstemming zijn met het advies van een comité van beheer, moet de Commissie ze meedelen aan de Raad, die binnen een in het basisbesluit vastgestelde termijn met gekwalificeerde meerderheid van stemmen een andere beslissing kan nemen. • Regelgevende comités: wanneer de door de Commissie voorgenomen maatregelen uiteindelijk niet in overeenstemming zijn met het advies van een regelgevend comité, moet de Commissie ze aan de Raad en voor kennisgeving aan het Europees Parlement meedelen. De Raad kan binnen een termijn van ten hoogste drie maanden zijn instemming met de maatregelen betuigen ofwel een wijziging aanbrengen. Als de Raad geen beslissing neemt, stelt de Commissie de uitvoeringsmaatregelen vast, tenzij de Raad zich daartegen verzet. In dit geval kan de Commissie een herzien voorstel, een geheel nieuw voorstel of hetzelfde voorstel nog eens indienen. • Comités regelgeving met toetsing: deze comités moeten de Raad en het Parlement in staat stellen maatregelen van algemene strekking tot wijziging van niet-essentiële onderdelen van een volgens de medebeslissing procedure vastgesteld besluit te toetsen voordat deze worden aangenomen. Indien een van beide instellingen zich verzet, mag de Commissie de voorgestelde maatregel niet vaststellen, maar zij kan wel een gewijzigd of een nieuw voorstel indienen. Het besluit van de Raad van 28 juni 1999 heeft het besluit van 13 juli 1987 vervangen; het vereenvoudigt de vroegere regeling en houdt rekening met de invoering van de medebeslissingsprocedure (toekenning van een medezeggenschapsrecht aan het Parlement). Het heeft ook de comitéprocedure voor het Parlement en het publiek transparanter gemaakt. De documenten van de comités zijn gemakkelijker toegankelijk voor de burgers en worden in een openbaar register opgeslagen. Het Parlement wordt bovendien regelmatig en uitvoerig over de werkzaamheden van de comités geïnformeerd. Het besluit uit 1999 werd in juli 2006 vervangen door een nieuw besluit, dat een nieuwe procedure voor de uitoefening van uitvoeringsbevoegdheden invoert: de regelgeving procedure met toetsing. Met deze procedure worden de twee takken van de wetgevingsautoriteit bij de toetsing van de uitoefening van aan de Commissie verleende uitvoeringsbevoegdheden op voet van gelijkheid behandeld voor kwesties die onder de medebeslissing vallen.

Een consortium is een overeenkomst tussen twee of meer rederijen om een gemeenschappelijke regelmatige lijn uit te baten. De overeenkomst wordt gewoonlijk voor een lange, doch bepaalde tijdsduur afgesloten en is beperkt in ruimte (een bepaalde route). Het beheer van de regelmatige lijn gebeurt onder één bedrijfsleiding waaraan de verschillende partners deelnemen. De zelfstandigheid van de deelnemers blijft echter behouden. De inkomsten uit het consortium worden verdeeld à rato van de inbreng van de deelnemers. Het consortium heeft als doel de onderlinge concurrentie tussen de deelnemers en de concurrentie van derden te bestrijden en kosten te besparen.

Een containerhaven is een haven die speciaal is ontworpen en uitgerust voor de behandeling van containerschepen. Deze haven is uitgerust met containerkranen en wordt gekenmerkt door uitgestrekte terreinen achter de kaai, waar de containers kunnen worden gestapeld en worden overgeslagen op vrachtwagens en/of treinwagons.

Het Coreper (Comité van Permanente Vertegenwoordigers) bestaat uit de permanente vertegenwoordigers van de lidstaten. Het Coreper staat de Raad van de Unie bij door de dossiers die op de Raadsagenda staan, voor te bereiden, voorafgaand aan het onderhandelingsstadium. Het Comité neemt een centrale plaats in in het communautaire besluitvormingsproces. Het heeft zowel de rol van overlegorgaan (overleg tussen de permanente vertegenwoordigers onderling en tussen elke afzonderlijke vertegenwoordiger en zijn hoofdstad) als van orgaan voor politieke controle (sturing en controle van de werkzaamheden van de deskundigengroepen).

COW (Crude Oil Washing) is een reinigingstechniek voor ruimen van tankers waarbij er tijdens de lossing van de tanker ruwe olie wordt gebruikt om de tanks schoon te spuiten. Hierdoor blijft er een minimum aan residu over in de cargotanks.

De huidige passagiersschepen worden bijna uitsluitend nog gebruikt voor het maken van cruises, vaak zeer luxueuze vakantiereizen waarbij aan boord een volledig ontspanningsprogramma wordt aangeboden. De cruiseschepen zijn uitgerust met zwembaden, bioscopen, bars, casino’s, fitnesscentra en theaters. Kenmerkend voor cruiseschepen zijn de stabilisatievinnen die het slingeren van het schip beperken. Het aantal bemanningsleden van cruiseschepen bedraagt de helft tot tweederde van het aantal passagiers.

De diepgang van het schip is de verticale afstand tussen de waterlijn en de onderzijde van de kiel, gemeten in het midden van de lengte tussen de loodlijnen. De minimum uitwatering komt overeen met de maximale diepgang.

Zeer grote en/of zware objecten die kunnen drijven, worden dikwijls vervoerd met okschepen. Deze schepen kunnen zich met hun dek zo ver onder de waterlijn laten afzinken, dat ze grote drijvende voorwerpen, zoals boorplatforms of baggervaartuigen, in hun geheel kunnen optillen.

De douaneagent is ieder fysisch of rechtspersoon die voor derden douaneformaliteiten vervult, hetzij als hoofdberoep, hetzij als bijberoep. Juridisch gezien is de douaneagent een mandataris die goederen in- en uitklaart.

Het draagvermogen van het schip is het deplacement verminderd met het gewicht van het ledig schip. Het draagvermogen omvat wel nog het gewicht van de lading, de brandstof (bunkers) voor de reis met reserve, ballast, drinkwater, proviand, losse inventaris (stores) en de reserve onderdelen (spare parts) en opvarenden. Het draagvermogen wordt uitgedrukt in ton (tdwt) en is een maat voor grootte van het schip. Deze maat wordt vooral gebruikt bij tankers en bulkcarriers. Omdat de laadlijnmerken wisselen naargelang de vaargebieden en de seizoenen, is het belangrijk te vermelden voor welk vaargebied het draagvermogen of deadweight geldt. In de praktijk wordt de zomerlaadlijn als referentie genomen. Men spreekt hier ook soms van ‘deadweight all told’ (DWAT).

1 duim = 2,54 cm. 1 cm = 0,39 duim

Deadweight all told of het bruto draagvermogen van een schip drukt de hoeveelheid goederen uit die het schip kan laden, inclusief de voorraden, de smeerolie en de brandstoffen. Het is tevens het verschil tussen de geladen en de ledige waterverplaatsing. Wanneer men spreekt van draagvermogen of DWT, bedoelt men meestal DWAT.

Deadweight of het draagvermogen van het schip is de hoeveelheid lading, uitgedrukt in gewicht, die het schip kan laden wanneer het geladen is tot op zijn zomervrijboordmerk. Het draagvermogen wordt uitgedrukt in gewichtstonnen : long ton (1 long ton = 1.016 kg), metrieke ton (1 metriek ton = 1.000 kg) en soms ook short ton (1 short ton = 907 kg).

De eigenaar bezit het schip. Hij is al dan niet ook de reder en de vervrachter van het schip.

Het Europees Economisch en Sociaal Comité werd in 1957 door het Verdrag tot oprichting van de Europese Economische Gemeenschap opgericht om de belangen van de verschillende economische en maatschappelijke categorieën te vertegenwoordigen. Het Comité telt 317 leden die over drie groepen zijn verdeeld: werkgevers, werknemers en vertegenwoordigers van specifieke activiteiten (landbouwers, ambachtslieden, kleine en middelgrote bedrijven en industrieën, vrije beroepen, vertegenwoordigers van consumenten, wetenschappen en onderwijs, sociale economie, gezinnen en milieubewegingen). De leden worden voor vier jaar door de Raad met eenparigheid van stemmen benoemd. Die benoeming kan met vier jaar worden verlengd. Het EESC wordt geraadpleegd voor de goedkeuring van een groot aantal besluiten betreffende interne markt, onderwijs, consumentbescherming, milieu, regionale ontwikkeling en op sociaal gebied. Het kan ook op eigen initiatief adviezen uitbrengen. Sedert de inwerkingtreding van het Verdrag van Amsterdam in mei 1999 moet het EESC op een groter aantal terreinen verplicht worden geraadpleegd (nieuw werkgelegenheidsbeleid, nieuwe bepalingen op sociaal gebied, volksgezondheid en gelijke kansen). Het EESC kan door het Europees Parlement worden geraadpleegd.

Bestaat sinds 14 juli 2009 uit 736 rechtstreeks verkozen leden (5 jaar, 2009-2014): 22 Belgen + 99 Duitsers + 72 Fransen + 72 Britten +72 Italianen + 50 Spanjaarden + 13 Denen + 13 Finnen + 22 Grieken + 12 Ieren + 25 Nederlanders + 6 Luxemburgers + 17 Oostenrijkers + 22 Portugezen + 18 Zweden + 6 Cyprioten + 22 Tsjechen + 6 Esten + 22 Hongaren + 8 Letten + 12 Litouwers + 5 Maltezen + 50 Polen + 13 Slowaken + 7 Slovenen + 17 Bulgaren + 33 Roemenen. Zij vergaderen elke maand in Straatsburg gedurende 1 week (rest: in Brussel). Het secretariaat-generaal is gevestigd in Luxemburg. Bevoegdheden: • Wetgevende bevoegdheid net als de Raad van Ministers; • Democratische controle van de Commissie; • Stemt over de begroting, de Europese wetgeving en adviseert de Raad die beslist.

Na iedere verkiezing benoemt het Europees Parlement een ombudsman. Zijn mandaat is geldig voor de zittingsduur van het parlement. Hij is bevoegd kennis te nemen van klachten van burgers van de Unie of van natuurlijke of rechtspersonen met verblijfplaats of statutaire zetel in een lidstaat over gevallen van wanbeheer bij het optreden van de communautaire instellingen of organen, met uitzondering van het Hof van Justitie en het Gerecht van eerste aanleg. Indien de ombudsman een geval van wanbeheer heeft vastgesteld, legt hij de zaak voor aan de betrokken dienst, stelt hij een onderzoek in, zoekt hij een oplossing voor het probleem en dient hij eventueel ontwerp-aanbevelingen in, waarop de instelling door middel van een met redenen omkleed standpunt binnen drie maanden moet antwoorden. De ombudsman legt elk jaar aan het Europees Parlement een verslag voor.

Fondsen die de Europese Unie beschikbaar stelt om het (werkgelegenheids-)beleid van lidstaten en regio’s te ondersteunen

Expected Time of Arrival is het geschatte uur waarop een schip in een haven zal aankomen.

Expected Time of Departure is het geschatte uur waarop het schip uit een haven zal vertrekken.

Freight for All Kinds. FAK is een forfaitaire zeevracht waarbij de basis van berekening, onder bepaalde voorwaarden, geen rekening houdt met de categorie waartoe de te vervoeren goederen behoren.

Feedering is het verschepen van (container)lading vanuit meerdere (kleinere) havens naar één (grotere) haven, waar de lading, voor transoceanisch vervoer, wordt overgeladen op een groter schip. Feedering omvat ook de omgekeerde beweging: (container)ladingen, afkomstig van een transoceanische lijn, worden verder vervoerd naar diverse kleinere havens.

Het ferryschip is in wezen een oudere benaming voor een schip waarin de lading bestaande uit spoorwagons, auto’s, vrachtwagens en aanhangwagens via een inrijpoort (aan achter- en/of voorsteven) vervoerd werd. Heel dikwijls gaat dit vervoer samen met passagiersvervoer.

Free In Out and Stowed. Bij FIOS is noch het laden, het lossen of het stuwen van de goederen in het schip in de vrachtprijs inbegrepen. Deze kosten moeten apart door de verscheper en de ontvanger worden betaald. Bij FIOS dekt de vrachtprijs enkel en alleen het eigenlijke vervoer.

Full Liner Terms. De “Liner Terms” zijn de voorwaarden voor het vervoer van goederen over zee. Ze drukken uit wat wél en wat niet in de vrachtprijs (= de prijs voor het vervoer van goederen over zee) is begrepen en dit gezien vanuit het standpunt van de rederij. Bij full liner terms is in de vrachtprijs zowel het laden, het lashen (= het vastzetten van de lading in het schip), het eventueel trimmen (= het effen leggen van de lading in geval van bulkladingen), het vervoer zelf als het lossen van de lading inbegrepen in de prijs. Full liner terms is hetzelfde als Liner In / Liner Out.

Het fruitschip is verwant met het koelschip. De temperatuur dient iets onder en meestal iets boven het nulpunt constant gehouden te worden. Dit zijn over het algemeen ook zeer snel varende schepen.

De full containerschepen vervoeren alleen standaard containers.

Het “General Cargo” schip is gebouwd om een ruim aantal goederensoorten, overwegend stukgoed, te vervoeren. Door de toegenomen specialisatie in de scheepvaart als gevolg van de toegenomen vraag naar zeevervoer en door de toegenomen containerisatie, komt dit scheepstype steeds minder voor.

Ieder schip wordt in een land geregistreerd. Het land van registratie is de nationaliteit van het schip. De nationaliteit heeft een zeer belangrijke invloed op de exploitatievoorwaarden van het schip. Door zijn nationaliteit is het schip onderworpen aan de wetten van het land waarvan het de vlag voert. De nationale politiek ter bevordering of bescherming van de koopvaardijvloot van de vlag zal de exploitatie beïnvloeden. Bovendien geniet het schip van de politieke bescherming, maar draagt ook de gevolgen van de conflicten waarin het land in gemengd is. Sommige landen bieden zeer gunstige voorwaarden aan voor het voeren van hun vlag, zoals bijvoorbeeld de vrijstelling van belastingen, tegen de betaling van een registratierecht en een jaarlijks recht op basis van de tonnenmaat. Men zegt dat schepen die varen onder de vlag van één van die landen varen onder een goedkope vlag omdat de kostprijs om onder die vlag te varen lager is.

De graancapciteit is de ruimte die kan ingenomen worden door stortgoederen (b.v. graan), gerekend vanaf de tanktop (= vloer onderruim of bovenkant van de dubbele bodem) tot de bovenkant van de dekbalken of dekbeplating, en tussen de buitenkant van de spanten of de huidbeplating van het schip.

De grootspantcoëfficiënt is de verhouding van het grootspant tot het oppervlak van de omschreven rechthoek. Hoe voller het grootspant, des te groter het draagvermogen

Gross Ton = Bruto ton of de bruto tonnenmaat is het volume van alle gesloten ruimten van het schip. Er is geen verwijzing meer naar het meet- of hoofddek. De bruto tonnenmaat wordt uitgedrukt in Moorsomton (1 Moorsomton = 100 cuft = 2,83 cbm).

De Wet betreffende de havenarbeid (Wet Major) bepaalt dat enkel erkende havenarbeiders in de havengebieden arbeid mogen verrichten. In het Koninklijk Besluit van 12 januari 1973 tot oprichting en tot vaststelling van de benaming en de bevoegdheid van het Paritair Comité van het havenbedrijf wordt expliciet omschreven wat moet worden verstaan onder havenarbeid: "Alle werknemers en hun werkgevers die, in de havengebieden, als hoofdzakelijke of bijkomstige activiteit havenarbeid verrichten, d.w.z. alle behandelingen van goederen welke per zee- of binnenschepen, spoorwagens of vrachtwagens aan- of afgevoerd worden, en de met deze goederen in verband staande bijkomende diensten, ongeacht deze activiteiten geschieden in de dokken, op bevaarbare waterwegen, op de kaden of in de instellingen welke gericht zijn op invoer, uitvoer en doorvoer van goederen, alsook alle behandelingen van goederen, welke per zee- of binnenschepen aan- of afgevoerd worden op de kaden van nijverheidsinstellingen."

(definitie volgens het Havendecreet) De dokken, zijnde, wateroppervlakten, taluds en aanleg baggerwerken, inbegrepen het ophogen van terreinen.

Verkorte benaming voor de ontwerprichtlijn 'inzake toegang tot de markt voor havendiensten'. Deze richtlijn werd door de Europese Commissie voorgesteld als onderdeel van de mededeling van februari 2001 van de Europese Commissie met als titel 'De verbetering van de kwaliteit van de dienstverlening in havens: van cruciaal belang voor het vervoer in Europa' (zie Port Package). Deze richtlijn doorliep de hele medebeslissingsprocedure en werd uiteindelijk door het Europees Parlement afgekeurd omwille van ernstige knelpunten rond o.m. zelfafhandeling (de mogelijkheid voor de bemanning van het schip om zelf goederen te laden en te lossen).Ondertussen wordt door de Europese Commissie een nieuwe Havenrichtlijn voorbereid

De holte van het schip is de verticale afstand tussen de bovenkant van de kielplaat en de bovenkant van de dekbalk van het sterktedek, in de zijden gemeten, op de halve lengte tussen de loodlijnen. De ronding van het dek wordt dus niet meegerekend. Bij schepen met meerdere dekken of bij schepen met schuildekken moet worden aangegeven tot welk dek de holte is gemeten.

Intermediate Fuel Oil. De hoofdmotoren van grote schepen verbruiken IFO. Dit is zware stookolie. De kwaliteit waaraan de brandstof moet beantwoorden is duidelijk omschreven in de charter party en moet streng gerespecteerd worden. Foutieve brandstof kan de motoren ernstig beschadigen.

De belangrijkste taak van een ijsbreker is het maken van een vaargeul in een ijsveld, hetzij op zee, in een haven, op een rivier of op een binnenwater. IJsbrekers zijn extra sterk gebouwd. Het voorschip is speciaal versterkt en aan het gebruikte staal worden strenge eisen gesteld. IJsbrekers breken het ijs door met hun schuine boeg op het ijs te varen totdat het gewicht van de boeg het ijs doet breken. Naast pure ijsbrekers bestaan er ook vrachtschepen die een ijsklasse hebben. Deze schepen hebben een versterkte romp en een speciale boeg waarmee ze door dunne ijslagen kunnen varen.

De Incoterms zijn internationale afspraken die worden gebruikt om de verdeling van de kosten en de risico’s van het internationaal vervoer bij internationale handelstransacties te regelen tussen verkoper en koper. De Incoterms worden vastgelegd door de Internationale Kamer van Koophandel (International Chamber of Commerce (ICC)). De eerste Incoterms afspraken dateren van 1932. In 1990 en in 2000 werden de Incoterms herzien om aangepast te zijn aan het toenemend gebruik van het elektronisch dataverkeer. De officiële tekst van de Incoterms 2000 is de Engelse tekst. Er zijn 31 geautoriseerde vertalingen beschikbaar bij de nationale Kamers van Koophandel. De Incoterms 2000 zijn de volgende: • EXW (Ex Works – Af fabriek) • FCA (Free carrier – Vrachtvrij tot vervoerder) • FAS (Free alongside ship – Vrij langszij schip) • FOB (Free on board – Vrij aan boord) • CFR (Cost and freight – Kostprijs) • CIF (Cost, insurance and freight – Kostprijs, verzekering en vracht) • CPT (Carriage paid to – vachtvrij tot) • CIP (Carriage and insurance paid to – Vrachtvrij inclusief verzekering tot) • DAF (Delevered at frontier – Franco grens) • DES (Delivered ex ship – Franco af schip) • DEQ (Delivered ex quay – Franco af kade inclusief rechten) • DDU (Delivered duty unpaid – Franco exclusief rechten) • DDP (Delivered duty paid – Franco inclusief rechten)

Een insteekhaven is een haven die uitmondt op een kanaal of een rivier.

INTERREG is een initiatief om de interne en externe grensregio’s van de EU (financieel) te helpen om problemen die ontstaan door hun afgelegen ligging ten opzichte van de EU en van de nationale centra te helpen oplossen.

Internationale normen uitgewerkt voor industrie, economie en de overheid (bvb. ISO 9000,…)

Verklaring

(definitie volgens het Havendecreet) Dokken en geulen die toegang en doorvaart verlenen in of tot het havengebied.

Het koelschip is uitsluitend of hoofdzakelijk ingericht voor het vervoer van bevroren of gekoelde ladingen.

Beweegbare mast aan boord van een schip waarmee goederen kunnen worden geladen en gelost.

De laadlijn is een schaal aangebracht aan beide zijden (bakboord en stuurboord) op de zijkant in het midden van het schip, die aanduidt hoe diep een schip maximaal geladen mag worden in bepaalde omstandigheden, jaargetijden en vaargebieden. Volgens de laadlijnconventie is de wereld ingedeeld in seizoen-gebieden: “tropisch” (het symbool T op de schaal = Tropical), “zomer” (het symbool S op de schaal = Summer), “winter” (het symbool W op de schaal = winter) en “winter noord atlantiek” (het symbool WNA op de schaal = Winter North Atlantic). Afhankelijk van het seizoen, dat heerst op de plaats waar het schip zich bevindt, mag het schip al dan niet dieper worden geladen: is in het gebied “zomer” van toepassing dan mag het schip er dieper geladen worden dan in een gebied “winter”; is het in een gebied “winter”, dan mag het schip er dieper laden dan in een gebied “winter noord atlantiek”. Deze seizoenen zijn conventioneel en komen niet overeen met de meteorologische seizoenen. Bovendien is er een aparte markering voorzien voor het geval dat het schip laadt in zoet water (de symbolen F en TF de schaal = Fresh en Tropical Fresh). Door het verschil in soortelijk gewicht van zeewater en zoet water, zal de diepgang van het schip immers veranderen wanneer het van zeewater in zoet water komt en omgekeerd.

Het netto draagvermogen van een schip geeft enkel aan hoeveel zuivere vracht kan geladen worden, zonder de voorraden noch de brandstoffen en smeerolie voor het schip. Dit is dus het winstgevende deel van het draagvermogen.

Lighter Aboard Ship is de benaming van het soort schip dat gestandaardiseerde duwbakken vervoert. De duwbakken, die, geladen, tot 600 ton kunnen wegen, worden geladen en gelost door middel van een zware portaalkraan aan boord van het schip. Eens de duwbakken in het water werden gelost, worden ze aan elkaar bevestigd tot grote duwconvooien. De LASH-schepen worden enkel ingezet tussen gebieden met grote delta’s (de Maasdelta, de monding van de Mississippi), omdat enkel daar de grote duwconvooien tot ver in het hinterland kunnen varen.

Less than Container Load. Men spreekt van LCL wanneer de rederij of de vervoerder van containers ook partijen goederen, die in volume kleiner zijn dan de inhoud van een container, ter vervoer aanneemt. De vervoerder zal verschillende dergelijke kleine partijen bundelen tot hij er één container kan mee vullen. Een ander woord voor LCL is ook groepage.

De lengte over alles is de afstand tussen de loodlijnen neergelaten uit de meest van elkaar verwijderde punten van respectievelijk de voor- en de achtersteven van een schip.

Letter of Credit is het basisdocument voor documentair krediet.

LIFE is een financieringsinstrument voor het milieu. De algemene doelstelling van LIFE bestaat erin, bij te dragen tot de uitvoering, de actualisering en de ontwikkeling van het communautaire milieubeleid en van de milieuwetgeving. LIFE beoogt de integratie van het milieuaspect in de andere takken van het beleid en duurzame ontwikkeling in de Gemeenschap. LIFE bestaat uit drie thematische onderdelen: LIFE-Natuur, LIFE-Milieu en LIFE-Derde Landen. De door LIFE gefinancierde projecten dienden aan volgende criteria te voldoen: • Van communautair belang zijn en een significante bijdrage leveren tot de algemene doelstellingen van LIFE. • Uitgevoerd worden door technisch betrouwbare en financieel gezonde deelnemers. • Haalbaar zijn wat betreft de technische voorstellen, planning, begroting en het rendement. Prioriteit kan worden verleend aan projecten met een multinationale opzet wanneer daarmee de doelstellingen beter kunnen worden bereikt, de haalbaarheid en kosten in aanmerking genomen. LIFE-Natuur heeft als specifiek doel bij te dragen tot de uitvoering van de Vogel- en Habitatrichtlijnen. LIFE-Milieu moet bijdragen tot de ontwikkeling van innoverende en geïntegreerde technieken en methoden en tot de verdere ontwikkeling van het milieubeleid van de Gemeenschap. LIFE-Derde Landen heeft tot doel de milieuregelgeving in de kandidaat-lidstaten af te stemmen op de Europese regelgeving.

Schepen die in de regelmatige lijnvaart worden ingezet verzekeren volgens vooraf bekendgemaakte en gegarandeerde vaartschema’s het vervoer van lading tussen bepaalde havens tegen voorwaarden die in een cognossement (een vervoerscontract) zijn vastgelegd.

Liner In / Liner Out. Bij LILO is zowel het laden als het lossen van de vracht in en uit het schip in de vrachtprijs inbegrepen.

Men spreekt van “liner’s haulage” wanneer het voor- en natransport van een container door de rederij zelf wordt gedaan.

Een “loop” van een regelmatige lijndienst is één volledige rotatie vanuit de eerste laadhaven, via de diverse vaste laad- en loshavens terug naar de eerste laadhaven. Sommige regelmatige lijnen tussen twee gebieden bestaan uit verschillende “loops”, waarbij al dan niet dezelfde havens worden aangedaan.

Milieueffectrapportage (de m.e.r.) is een juridisch-administratieve procedure waarbij voordat een activiteit of ingreep (projecten, beleidsvoornemens zoals plannen en programma's) plaatsvindt, de milieugevolgen ervan op een wetenschappelijk verantwoorde wijze worden bestudeerd, besproken en geëvalueerd

Het maatschappelijk draagvlak van de Vlaamse havens is de houding en het gedrag van het algemene publiek ten aanzien van deze Vlaamse havens, al dan niet gebaseerd op kennis. Daarbij gaat het om bewustwording, het belang dat mensen hechten aan de havens en hun actieve betrokkenheid.

(definitie volgens het Havendecreet) De vaarpassen in de Noordzee, de Westerschelde, de Beneden-Zeeschelde, andere voor de zeescheepvaart afgebakende rivieren en geulen; de vaarwegen in de aan getij onderworpen gedeelten van de havens met inbegrip van de toegangsgeulen naar de zeesluizen telkens met hun aanhorigheden; de kanaaldokken en zwaaikommen; de kanalen.

Mate’s receipt of soms stuurmansreçu genoemd, is een document waarin de eerste officier van het schip, die de verantwoordelijkheid voor de lading draagt, de werkelijke toestand van de geladen goederen beschrijft. Beschadigingen en eventuele tekorten worden in dit document vermeld.

Het meetdek is het bovenste, sterkste, permanent waterdicht afsluitbare dek van het schip.

De modal shift is het overhevelen van goederenstromen van het wegvervoer naar andere vervoerwijzen zoals het spoorvervoer, de binnenvaart, de kustvaart of het pijpleidingenvervoer.

De model split is de verdeling van de goederenstromen over verschillende vervoerwijzen, zoals de weg, het spoor, de binnenvaart, de kustvaart en het pijpleidingenvervoer.

De vervoermodus is de wijze van vervoer zoals het wegvervoer, het spoorvervoer, het zeevervoer, de binnenvaart, de kustvaart, het pijpleidingenvervoer.

Vervoer waarbij verschillende vervoermodi in overweging worden genomen en eventueel worden gecombineerd.

De netto register tonnenmaat wordt van de bruto register tonnenmaat afgeleid door de aftrek van een aantal ruimten die in de bruto register tonnenmaat wél, en in de netto register tonnenmaat niet inbegrepen zijn: de ruimten uitsluitend bestemd voor de kapitein, de officieren en de bemanning; de ruimten van het kaartenhuis, de radiocabine het bootmansmagazijn enz; de ruimten ingenomen door de schroefkoker en de hulpmachines met ketels en de ruimten ingenomen door de machine en de ketels voor de voorstuwing. De ruimten van de machines en ketels voor de voortstuwing worden wel opgemeten, doch de aftrek gebeurt op forfaitaire basis. Deze definiëring van de netto register tonnenmaat van het schip is deze volgens de conventie van Oslo en is thans niet meer algemeen van toepassing. Ze werd vervangen door een nieuwe, meer universele, definiëring volgens de conventie van Londen van 1969. Volgens de conventie van Londen wordt de netto tonnenmaat onafhankelijk van de bruto tonnenmaat bepaald.

Een noodhaven is een haven die enkel bij bijzondere omstandigheden door schepen wordt aangelopen, bijvoorbeeld om noodreparaties uit te voeren of bij het uitbreken van brand of het verlies van lading.

Notice of Readiness is het document waarmee de kapitein van een schip, in geval van reisbevrachting, meldt dat zijn schip, in alle opzichten klaar is om de goederen te laden en/of te lossen. Bij reisbevrachting heeft de bevrachter een bepaalde termijn waarbinnen de laad- en losactiviteiten moeten plaatsgrijpen: de ligdagen. Worden de ligdagen overschreden dan moet de bevrachter een schadevergoeding betalen (demurrage of overliggeld genoemd) aan de vervrachter. Afhankelijk van het moment waarop de NOR wordt afgegeven beginnen de ligdagen te lopen. Bij weergevoelige lading (bijvoorbeeld granen die niet nat mogen worden) spreekt men van “weerligdagen” of “weather working days”. De periodes gedurende dewelke het weer niet geschikt is om te laden of te lossen tellen dan niet mee.

Nett ton = Netto ton. De netto tonnenmaat wordt niet meer bekomen door aftrek van sommige ruimten, maar is voortaan functie van het buitenspantvolume van alle ruimten die voor het vervoer van goederen en passagiers dienstig kunnen zijn. De netto tonnenmaat wordt uitgedrukt in Moorsomton (1 Moorsomton = 100 cuft = 2,83 cbm).

De oil-grain” carrier is vergelijkbaar met de ore-oil carrier. De ore-grain carrier, de “ore-oil” carriers en de “oil-grain” carriers worden met de verzamelnaam OBO-vessels (oil-bulk-ore) aangeduid.

Een onderlosser - ook wel klepbak - is een niet gemotoriseerde stalen bak  met roer en eigen ankergerei. Het middenschip bestaat uit een laadruim met luchtkasten ernaast. Via een centrale as kunnen de bodemkleppen geopend worden, waardoor de lading (zand, stortkeien, puin, e.d.) in één klap boven de stortplaats gelost kan worden. De kleppen vormen dus de bodem van het laadruim. De gemotoriseerde - zelf varende - versie noemt men hopper. Een andere uitvoering is de splijtbak, waarbij de bak over de gehele lengte in twee waterdichte helften is gedeeld, die op dekhoogte scharnieren. Ze worden gesloten gehouden door hydraulische cilinders, vallen open door de zwaarte van de lading en sluiten zich na lossing door de opwaartse kracht van het water.

Een oorlogs- of marinehaven is een vlootbasis voor oorlogsschepen.

De “ore-grain” carrier is een bulkcarrier die zowel graan als erts kan vervoeren. Deze wordt op de heen- en de terugreis voor het vervoer van respectievelijk ertsen (zwaar) en graan (licht) ingezet, of naargelang de vrachtenmarkt voor een van deze trafieken bevracht.

Outsiders zijn rederijen die een regelmatige lijn uitbaten en die niet deelnemen aan een conferentie.

De P&I clubs (Protection & Indemnity clubs) zijn overeenkomsten door rederijen onderling gevormd met het doel die risico’s te verzekeren die niet gedekt worden onder de normale zeeverzekeringen.

Een panamax is een schip waarvan de diepgang, de lengte en de breedte zodanig zijn dat het schip nog net door het Panamakanaal kan varen, of met andere woorden het grootste schip dat door het Panamakanaal kan varen. Het Panamakanaal verbindt de Atlantische Oceaan met de Stille Oceaan. Het kanaal bestaat uit een aantal meren die met elkaar verbonden zijn door vaarwegen die uit de rots zijn gehouwen. De meren en de vaarwegen zijn met elkaar en met de oceanen verbonden door sluizen, die tevens het niveauverschil tussen beide oceanen overbruggen. Het zijn de maximale afmetingen van de sluizen die een beperking opleggen aan de grootte van de schepen die door het Panamakanaal kunnen varen. De maximale afmetingen van schepen die door het kanaal kunnen varen zijn een diepgang van maximaal 12,0 meter (op het merk "Tropical Fresh Water" van de laadlijn of Plimsol-lijn van het schip), een lengte van 294,1 meter en een breedte van 32,3 meter. Deze beperkingen van de lengte, de breedte en de diepgang komen ongeveer overeen met de afmetingen van een geladen bulkcarrier of tanker van 75.000 à 80.000 DWT.

Bij part containerschepen zijn slechts enkele ruimen ingericht voor het vervoer van containers. In de overige ruimen wordt klassieke lading vervoerd.

Pure Car and Truck Carrier zijn speciaal ontworpen schepen voor het vervoer van zeer grote hoeveelheden personenwagens en vrachtwagens. De afstand tussen de meeste dekken kan worden gewijzigd al naargelang er personenwagens of vrachtwagens worden vervoerd.

Een portaalkraan is een verrijdbare kraan de vorm van een portaal. Bijna alle containerterminals zijn voorzien van dergelijke kranen. Portaalkranen worden ook gebruikt voor het lossen van bulkschepen.

Een protection & indemnity club is een vereniging van reders met als doel door gemeenschappelijke financiële bijdragen, bescherming en vergoeding te verlenen voor de risico’s die niet door de gewone verzekeringspolis worden gedekt. Een protection & indemnity club is een vorm van onderlinge verzekering. De leden van club betalen op vastgestelde tijdstippen een bijdrage op basis van de tonnenmaat van het verzekerde schip (“advance calls”). Na verloop van een jaar wordt, naargelang de financiële toestand van de club, een bijkomende bijdrage gevraagd of een terugbetaling gedaan (“refund”). Namens de leden onderneemt de club de verdediging inzake klachten en eisen in verband met vracht, wanvracht, overliggeld, contractbreuk, reddingsdiensten, algemene en particulier averij en verzekeringen, nalatigheid in herstelling en toerusting, slechte leveringen en het ondoelmatig optreden van overheids-, haven-, spoorweg- en kanaalautoriteiten.

De Raad is het belangrijkste beslissingsorgaan van de EU. De Raad bepaalt het Europees beleid (besluitorgaan van de EU) op voorstel van de Commissie. Bestaat uit 27 ministers (één per lidstaat), die samenkomen naargelang hun bevoegdheid en in functie van de behandelde dossiers: bijv. de 15 Ministers van Landbouw, Transport of Financiën.

Een reach-stacker is een heftoestel waarmee containers kunnen worden gestapeld of worden geladen of gelost op of van opleggers en spoorwagons. Door middel van een telescopische hydraulische arm, die voorzien is van een spreader, kunnen de containers zeer hoog worden gestapeld (sommige toestellen kunnen de containers tot tien hoog stapelen).

De reder is hij die schepen uitrust en commercieel exploiteert. De scheepseigenaar wordt ook reder genoemd. De reder is niet noodzakelijk de eigenaar van het schip. Hij kan het schip dat hij uitrust en commercieel exploiteert ook charteren van de scheepseigenaar.

Een richtlijn is verbindend ten aanzien van het resultaat. Met een richtlijn wordt beoogd de wetgeving van de lidstaten van de EU te harmoniseren. Indien een richtlijn door een instelling van de EG wordt uitgevaardigd, dan zijn de lidstaten van de EG gehouden de richtlijn te implementeren in de nationale wetgeving. In de richtlijn wordt daarvoor een termijn gesteld (implementatietermijn). Ingeval een lidstaat niet binnen de termijn is overgegaan tot implementatie, dan heeft de Europese Commissie de mogelijkheid tegen de betreffende lidstaat een juridische procedure op te starten. Deze zogenoemde infractieprocedure wordt ingesteld bij het Europese Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen. Een richtlijn is in beginsel slechts gericht tot de lidstaten van de EU. Ingeval een lidstaat evenwel te laat of op onjuiste wijze een richtlijn heeft geïmplementeerd, dan kan een burger zich rechtstreeks op een richtlijnbepaling beroepen voor de nationale rechter (rechtstreekse werking). Dit kan wanneer de desbetreffende bepaling in de richtlijn volgens de jurisprudentie van het Europese Hof voor Justitie onvoorwaardelijk en voldoende nauwkeurig is. Een burger zal dit natuurlijk slechts doen indien hij aanneemt dat een richtlijnbepaling voor hem tot een gunstig resultaat zal leiden. Vanzelfsprekend kan een lidstaat zich niet op een nog niet (of onjuist) geïmplementeerde richtlijnbepaling beroepen jegens de burger: dit is het verbod van omgekeerde verticale werking. Dan had de lidstaat maar tijdig, respectievelijk op juiste wijze tot implementatie over moeten gaan.

Een RMG (Rail Mounted Gantry ) is een heftoestel waarmee containers worden geladen op of gelost van spoorwagons. Het is een portaalkraan die meestal op rails rijdt en wordt opgesteld over een spoorbundel op een containerterminal. De containers worden door de RMG langszij de spoorbundel geplaatst, waarna ze door straddle carriers verder worden vervoerd naar het opslagterrein. RMG’s worden soms ook ingezet op opslagterreinen van containerterminals voor het stockeren van containers in grote blokken. In dat geval rijden de RMG’s op luchtbanden.

Deel van een sluis dat zich bevindt tussen de stroomopwaartse en stroomafwaartse sluisdeuren en waartussen de schepen tijdens het veranderen van het waterpeil in de sluis aanmeren. Synoniem is kolk of sluiskolk.

De scheepsmakelaar is een tussenpersoon die in opdracht van de reder (owner’s broker) de meest voordelige mogelijkheid tot vervrachting van het schip opspoort. Hij bereidt eventueel de bevrachtingsovereenkomst (charterpartij) voor. De term ‘shipbroker’ wordt ook gebruikt in het kader van bemiddeling tot aan- en verkoop van schepen.

Voor het vervoer van lichte goederen, van vee en ook van dekpassagiers wenste men boven het hoofddek meer ruimte te scheppen en dit door over de ganse lengte of over een deel hiervan een ruimte te bouwen in lichtere constructie dan de scheepsromp onder het hoofddek. Soms voorzag men ook openingen in deze constructie. Aldus ontstond het spardekschip, het tentdekschip en het schaduwdekschip. Beide eerstgenoemde scheepstypes liggen aan de basis van het schuildekschip.

Het schuildekschip was een schip met vrijboord, gekenmerkt door één of meer dekken (schuildekken) boven het hoofddek of meetdek. De bouw van de schuildekken was van lichtere constructie dan de dekken onder het hoofddek. De schuildekken waren bestemd voor het vervoer van lichtere goederen. In het schuildek was intentioneel een opening (de tonnage-opening ook meetopening genoemd) aangebracht, die zich bevond boven een kleine ruimte, “tonnage-well” genoemd. Deze tonnage-opening en tonnage-well waren niet volgens de geldende normen afgesloten. De schuildekruimte was daarom aanzien als “niet permanent waterdicht” afgesloten. Hierdoor werd de ruimte van de schuildekken niet inbegrepen in de bruto register tonnenmaat. Het vrijboord of de uitwatering van het schip werd steeds gemeten ten opzichte van het meetdek of het hoofddek en niet ten opzichte van het bovenste schuildek. Sinds de conventie van Londen van 1969 wordt geen rekening meer gehouden met de speciale structuur van schepen voor het bepalen van de bruto tonnenmaat.

Zeesleepboten worden gebruikt voor het slepen, het bergen, voor ankerbehandeling in de offshore industrie, bij milieuvervuiling en voor assistentie aan schepen in moeilijkheden. Havensleepboten worden meestal gebruikt voor het assisteren van zeeschepen in de haven en voor het bestrijden van branden. Kenmerkend voor sleepboten is het lage achterschip om de sleepkabel de nodige bewegingsvrijheid te geven. Het punt waar de kracht van de sleepkabel op de sleepboot aangrijpt moet in de buurt van het midden van het schip liggen en wel zodanig dat deze kracht de besturing van de sleepboot niet beïnvloedt. De sleeplier moet de volle kracht van de schroef van de sleepboot op de sleepkabel kunnen overbrengen.

Statement of Facts is een gedetailleerde chronologische beschrijving van de activiteiten van het schip tijdens het verblijf in een haven: het aan boord nemen van de zeeloods, het binnenvaren, het eventueel schutten door de sluis, het aanmeren, de voorbereidingen voor de laad- en losoperaties, de werkelijke laad- en losoperaties, de hoeveelheid overgeslagen lading, het ontmeren en het afvaren. Tevens vermeldt de SOF of er al dan niet sleepboten werden gebruikt en de hoeveelheid brandstoffen aan boord bij het aanmeren en bij vertrek. Bij reisbevrachting moeten tevens de periodes gedurende dewelke niet kan worden gewerkt door de weersomstandigheden (bijvoorbeeld bij regen) duidelijk worden vermeld. Deze tijd telt immers niet als ligdagen wanneer de ligdagen “weer ligdagen” of “weather working days” zijn.

Een spreader is een uitschuifbaar, metalen raam waarmee containers worden opgetild door portaalkranen, straddle carriers, transtainers, reach-stackers of heftrucks. Vermits er containers van verschillende lengtes bestaan (de meest gebruikelijke internationale lengtes zijn twintig en veertig voet) kan het metalen raam hydraulisch worden uitgeschoven tot de geschikte lengte.wordt gereikt. Op iedere hoek van het raam bevindt zich een ovale, kegelvormige pin. Door die pin over negentig graden te draaien wanneer die in de voorziene opening op de container werd geplaatst, kan de container worden opgetild.

De standaard waterverplaatsing is enkel van toepassing bij oorlogsschepen en is de geladen waterverplaatsing zonder het gewicht van de brandstoffen en de watervoorraad. Het gewicht van de brandstoffen en het water worden immers grotendeels bepaald door de af te leggen afstand, respectievelijk door de duurtijd van de reis.

Said To Contain” is een afkorting die wordt aangewend door de rederij bij het beschrijven in het cognossement van goederen die in verzegelde containers of in opleggers aan boord van een zeeschip worden geladen en waarbij de rederij de nodige reserves maakt voor wat de juiste inhoud van die eenheidsladingen betreft.

Strippen komt voor bij LCL-ladingen (Less than Container Load). Men spreekt van LCL wanneer de rederij of de vervoerder van containers ook partijen goederen, die in volume kleiner zijn dan de inhoud van een container, ter vervoer aanneemt. De vervoerder zal verschillende dergelijke kleine partijen bundelen tot hij er één container kan mee vullen. Het lossen van diverse kleine partijen uit één container noemt men strippen.

Stukgoed is lading die niet in bulk of in gestandaardiseerde eenheden wordt verscheept: het betreft dus goederen in losse verpakkingen (kisten, zakken, bundels, vaten, losse colli) die niet in een container of een vrachtwagen aan boord van een schip worden geladen. Een stukgoedhaven moet over voldoende opslagruimte beschikken om de goederen, in afwachting van verdere overslag, op te slaan. Stukgoederen worden meestal gelost of geladen met walkranen. Voor de overslag van zware colli is meestal een drijvende bok noodzakelijk.

De stuwadoor laadt en lost schepen. Hij houdt zich ook bezig met alle aanverwante activiteiten zoals opslag, sorteren, verpakken, meten, wegen enz.

De stuwagefactor geeft het aantal kubieke voeten aan dat ingenomen wordt door één gewichtton van een type lading. Men maakt onderscheid tussen lading met stuwagefactor kleiner (gewichtlading) of groter (maatlading) dan 40 cft.

Het subsidiariteitsbeginsel beoogt een besluitvorming te garanderen die zo dicht mogelijk bij de burger staat, waarbij voortdurend wordt nagegaan of de op communautair niveau te ondernemen actie gerechtvaardigd is in verhouding tot de mogelijkheden die op nationaal, regionaal of lokaal niveau worden geboden. Concreet betekent dit dat de Unie slechts optreedt – behalve voor gebieden die onder haar exclusieve bevoegdheid vallen – wanneer haar optreden doeltreffender is dan een optreden op nationaal, regionaal of lokaal vlak. Subsidiariteit is nauw verbonden met het evenredigheids- of het proportionaliteitsbeginsel.

(definitie volgens het Havendecreet) Loodsen, opslagplaatsen en hefwerktuigen van alle aard, en alle havenstructuren die niet vallen onder maritieme toegangswegen, basis- en uitrustingsinfrastructuur en haveninterne basisinfrastructuur.

De tankcapaciteit van een schip is de inhoud van de ruimten aan boord geschikt voor het vervoer van vloeistoffen, hetzij petroleum en derivaten of andere vloeibare ladingen, hetzij vloeibare brandstoffen, smeeroliën en water ten behoeve van het schip.

test

Meer info

Terminal Handling Charges zijn extra kosten, boven op de zeevracht, die de rederij aanrekent voor het behandelen van de containers op de containerterminal vóór ze aan boord van het schip worden geladen, zoals bijvoorbeeld het lossen van de container van de vrachtwagen, het stapelen en bij lading het vervoer van de stapelplaats tot net onder de kraan.

De toldeclarant geeft de goederen aan bij de douane en zorgt voor alle nodige documenten en formaliteiten in dit verband.

De trampvaart of wilde vaart omvat de schepen die, naargelang de vraag, onder contract ter beschikking gesteld worden van bevrachters om in één of meerdere reizen stortgoederen of massale hoeveelheden stukgoederen tussen aangeduide havens te vervoeren (reisbevrachting) of om gedurende een zekere tijd te bepalen vervoersopdrachten uit te voeren (tijdsbevrachting).

Een transtainer is een heftoestel waarmee containers worden geladen op of gelost van spoorwagons. Het is een portaalkraan die meestal op rails rijdt en wordt opgesteld over een spoorbundel op een containerterminal. De containers worden door de transtainer langszij de spoorbundel geplaatst, waarna ze door straddle carriers verder worden vervoerd naar het opslagterrein. Transtainers worden soms ook ingezet op opslagterreinen van containerterminals voor het stockeren van containers in grote blokken. In dat geval rijden de transtainers op luchtbanden.

Een twistlock is een speciale dubbele pin waarmee op elkaar gestapelde containers worden vastgemaakt. De pinnen hebben een ovale kegelvorm en passen precies in de ovale openingen in de corner posts van een container. Door de pin over een hoek van negentig graden te draaien, zitten ze vast. Door de twee pinnen vast te maken in twee naast of boven elkaar staande containers, zijn de containers aan elkaar vastgekoppeld.

1.Registreren van een schip in een ander land, waardoor de eigenaar van het schip minder belastingen moet betalen. 2. Registreren van Belgische werknemers als (goedkopere) buitenlandse werknemers

Ultra Large Crude Carriers zijn supertankers van meer dan 300.000 DWT voor het vervoer van ruwe aardolie.

Vervoer waarbij slechts één vervoermodus wordt gebruikt voor het vervoer op één traject.

Een vat (barrel) is de eenheid waarmee de hoeveelheid ruwe olie of andere petroleumproducten wordt uitgedrukt. Eén vat ruwe petroleum of andere petroleum producten = 42 US-gallons of 158,99 liter. De afkorting van een barrel olie is bbl. Er gaan 6,2898 barrels in een kubieke meter. Hoewel olie niet meer wordt vervoerd in vaten aan boord van schepen (tot de 19de eeuw was dit wel het geval), wordt het begrip “vat (barrel)” nog steeds gebruikt als volume-eenheid van petroleumtankers.

Het Verdrag van Europa is het stichtingsverdrag van de Europese Gemeenschap (zie voor de geconsolideerde versie VVE-VHC-001). De Europese Unie werd later gesticht (zie voor de geconsolideerde versie VVE-VHC-002). Enkele relevante documenten VVE-VHC-002: Geconsolideerde versie van het Verdrag betreffende de Europese Unie (Europese Unie) VVE-VHC-001: Geconsolideerde versie van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap (Europese Gemeenschap)

Een verordening is de strengste vorm van wetgeving die gedetailleerde instructies bevat die van kracht zijn in de volledige Europese Gemeenschap en die direct bindend zijn voor de lidstaten.

De vervrachter verhuurt het schip aan de bevrachter voor het vervoer van goederen en/of passagiers tegen betaling van de overeengekomen prijs en tegen bepaalde voorwaarden, vastgelegd in de bevrachtingsovereenkomst (charter party).

De verzekeringsmakelaar is een gemandateerde van de verzekerde met als taak te zoeken hoe een bepaald risico kan worden verzekerd. Hij onderhandelt over de verzekeringspremie, kiest de verzekeringsmaatschappij, beheert de verzekeringspolissen, verwittigt de verzekeringsmaatschappij bij schade en houdt toezicht op het naleven van de reglementen.

Very Large Crude Carriers zijn supertankers van 250.000 tot 300.000 DWT voor het vervoer van ruwe aardolie.

Een vloedhaven is een haven waar schepen enkel bij vloed kunnen in- of uitvaren. Bij eb komen de schepen soms droog te staan aan de kaai.

1 voet = 12 duim (inch) = 0,3048 meter. 1 meter = 3,28 voet.

Wanneer goederen, die onder één cognossement worden vervoerd, tijdens het zeevervoer (aan verschillende partijen) worden doorverkocht, dan zal de ontvanger die de goederen heeft verkocht een volgbrief (delivery order) afgeven aan de verschillende kopers, elk voor het deel van de lading die zij hebben gekocht. De volgbrief is bijgevolg een document dat op verzoek van de oorspronkelijke ontvanger van de lading wordt afgegeven aan de nieuwe ontvangers. De cognossementen kunnen dus worden gesplitst. Door de afgifte van een volgbrief worden de originele cognossementen ingetrokken.

Freight Collect is een zeevracht die betaalbaar is op bestemming. De agent van de rederij zal de vracht innen in de haven van bestemming vóór de goederen aan de houder van het originele cognossement worden vrijgegeven.

De vrachtlijst is een lijst van de goederen dat het schip bij aankomst in een haven aan boord heeft met een gedetailleerde opsomming van het deel dat het schip in die haven zal lossen. De vrachtbrief moet aan de douane bij aankomst worden afgegeven.

Een vrijhaven is een haven die de overheid, om bijzondere redenen, van de algemene tolwetten heeft ontheven en waar dus schepen van alle naties, zonder betaling van douanerechten, kunnen binnenlopen.

Wanvracht is die vracht die moet worden betaald door de bevrachter aan de vervrachter wanneer hij de opgegeven hoeveelheid lading niet kan afschepen. De verplichting blijt immers de volledige vracht te betalen. De vracht die moet worden betaald over de ontbrekende hoeveelheid lading (of dus de opengebleven ruimte in het schip) is dus wanvracht.

Een werkhaven is een ligplaats voor vaartuigen die gebruikt worden voor de uitvoering van waterbouwkundige werken. Heel dikwijls zal een werkhaven een deel zijn van een bestaande haven dat tijdelijk wordt gebruikt door de aannemers die belast zijn met de uitvoering van belangrijke herstellings- of uitbreidingswerken.

Zie havenarbeid.

Europese conceptnota bedoeld om, voorafgaand aan de redactie van de regelgeving zelf, al een eerste politiek en maatschappelijk overleg te organiseren over de wenselijkheid en inhoud van de nieuwe regelgeving

Zeegaande duwbakken zijn schepen zonder voortstuwingsmachines aan boord. Ze worden meestal over zee gesleept door een hoogzeesleepboot en worden bij manoeuvres nabij en in de haven geduwd door diezelfde sleepboot. Sommige zeegaande duwbakken zijn achteraan voorzien van een inkeping in de romp, waarin de neus van de sleepboot wordt vastgemaakt en aldus één geheel vormt met de duwbak.

Een zeemijl is een internationale meeteenheid gelijk aan 1.852 meter.

Het zomerdeplacement of maximaal toegestaan deplacement is het gewicht van het schip als de waterlijn de zomerlaadlijn of constructiewaterlijn is. Dit deplacement in zeewater, afgeladen tot het zomervrijboordmerk S is een maat voor de grootte van het schip.

Zwaaien is een scheepsmanoeuvre waarbij het schip om zijn as draait om van richting te veranderen. Een deel van een haven dat speciaal voor het zwaaien van schepen is aangelegd noemt men een zwaaikom.